Да бъда вечерна звезда.
И да топля. В ръцете на Мрака?
Не може. Нощта без Луна;
да е бяла. И нежно да бъде така.
Побеляла, до снежно, мечта..
В зеленото бяга накрая,
и крие, свойте мисли свирепи.
Като бреза, сред тополи, в безкрая.
От гъсеница клоните нейни отнети.
А смисъла бяга сега в река.
Дълбока, омайна, пееща диво.
Забрави! О' проклета жена!
Тази нощ е в червеното вино пенливо..
Нагарча една жажда позната.
На кръста! Забити лъчи от звезда.
И стон. От горчивата чаша в кармин.
Не е пълна с бяло. Бокол сок на нощта.
Изцеден от поглед студен. Див жасмин.
Поникнал на камък, с леден обков.
Простете крадецо, мечтая си звяр.
Сняг в зелено, изтръгнат от извор суров.
Както казах- Мракът е мoй господар. 
2 коментара:
:)
"Простете крадецо, мечтая си звяр."
А аз си мечтая за някой, който да ме накара да мечтая за него. Да не бърза да се 'декларира' пред мен с името и лицето си, а да ме накара да си го фантазирам, да го очаквам и... да ми бъде магия :))
Освен това, мила М., аз мисля, че не Вие сте във властта на мрака, а мракът е във вашата влас. И когато речете "Да бъде светлина!", ще бъде :)
прегръдки*
Много мило, от Ваша страна да се спрете до моето езеро :) ами да- да си измечтаеш някого е много красиво, но и опасно, особенно за една фея! Усмивки в букет и една осемцветна дъга специално за Вас !!!
M.
Публикуване на коментар